czwartek, 23 października 2014

DOCEŃ, ZANIM STRACISZ.


 Człowiek to najbardziej niewdzięczna istota jaka chodzi po Ziemi. 
Gdy coś posiada nie dba o to, nie szanuje, nie docenia tego. Mam tu na myśli nie tylko rzeczy materialne, ale ludzi również. 


Ale jak mamy docenić jakaś rzecz a co dopiero człowieka, gdy nawet nie potrafimy docenić życia?
************
Życie to najcenniejszy i najpiękniejszy prezent jaki mogliśmy dostać, ale nie szanujemy go.
1) Na początku je przeceniamy: sądzimy, że życie jest wieczne. 
2) Potem go nie doceniamy, bo uważamy że jest bez sensu. 
3) A nagle zauważamy, że życie to nie jest wcale prezent, a jedynie pożyczka. I próbujemy na nie zasłużyć. 
  A gdyby tak troche inaczej popatrzeć na życie?
1) Nie przeceniać życia, a po prostu cenić je. 
2) Nie narzekać na nie, bo tylko od Nas zależy jakie ono będzie. Wszystko jest w naszych rękach. 
3) Próbować przez całe życie zasłużyć na nie. 




Gdy docenimy życie, dostrzeżemy jaki cudowny dar dostaliśmy to dopiero wtedy będziemy w stanie docenić cokolwiek. 
Ludzie z zasady nie szanują tego co posiadają. Nie doceniają ludzi, którzy ich otaczają, którzy sa przy nich. 
Docenią jak stracą...
I to jest Nasz największy błąd. 
Powinniśmy doceniać, szanować i dbać o to co mamy, jak i o to co oswoiliśmy. 
********



   Chcę, aby każdy mógł utożsamić się z tym wpisem, więc najlepszym przykładem na to, że nie doceniamy tego co oswoiliśmy, a o co nie dbamy jest miłość. Bo przecież każdy z Nas choć raz był zakochany z wzajemnością czy bez. 

Kiedy sie zakochujemy, zależy Nam na tej osobie, chcemy zwrócić Jej uwagę na siebie, traktujemy Ja jak najlepiej potrafimy. Chcemy po prostu by też Nas pokochała. 
  Ale gdy już, jak mogę to tak nazwać " rozkochamy ja w sobie" to nagle przestaje Nam zależeć tak bardzo jak n początku. Dlaczego? Proste. Bo zdobyliśmy to czego chcieliśmy. 
Przestajemy pielęgnować to uczucie, okazywać je drugiej osobie, nie dbamy o Nia, a po czasie nie stać Nas nawet na najmniejszy gest jak pocałunek czy zwykle przytulenie. 


Nie mówię tu o wszystkich ludziach. Można tu wyróżnić 3 typy ludzi:
1) Człowiek, który docenia, dba o to co posiada i oswoił. 
2) Człowiek, który docenia i dba o to co oswoił, ale tylko przez pewien czas. 
3) Człowiek, który doceni wszystko...jak straci. 
 Każdy z Nas może sobie odpowiedzieć na pytanie szczerze w swoim sumieniu do jakiego typu ludzi należy, i zmienić to jeśli jest taka potrzeba. 
To już sprawa indywidualna każdego z Nas, jacy jesteśmy, ale już nie jest sprawa indywidualna to, że mimo wszystko jacy jesteśmy czy dbamy i szanujemy czy nie ale oswoiliśmy człowieka. 
Przyzwyczailiśmy Go do siebie, do swoje obecności, do naszej miłości. On przecież oddał Nam siebie, swoje uczucia...serce. 

Należy pamiętać, że gdy decydujemy się na oswojenie kogoś to automatycznie bierzemy za Niego odpowiedzialność. Człowiek to nie zabawka. 


Aby dbać, szanować i kochać człowieka za którego zdecydowaliśmy się wziaść odpowiedzialność. Doceniać to co mamy...życie przede wszystkim. 

NAJPIERW NAUCZ SIĘ CENIĆ ŻYCIE, A DOPIERO POTEM WSZYSTKO INNE.  

poniedziałek, 20 października 2014

NIGDY NIE STARAJ SIĘ BYĆ NA SIŁE.

         Nigdy nie staraj sie być na siłe
•Każdy z Nas choć raz poczuł sie wykorzystany. 
•Każdy z Nas choć raz zawiódł sie na kimś ważnym dla niego. 
•Każdy z Nas choć raz kochał i nienawidził równocześnie. 
Każdy z Nas choć raz był na siłe. 
Tyczy sie to każdego. Choć jedno z wymienionych dotknęło kogoś z Nas. 
Czasem życie pisze dziwne scenariusze. Czasem nie odpowiedni ludzie odgrywają główne role w naszym zyciu. Najwieksza uwagę skupiamy na tych "głównych" postaciach.
Bardzo czesto ta uwaga zmienia sie w uczucie. 
Gdy jesteśmy zakochani nic innego nie istnieje poza nami i ta osoba. Jesteśmy tylko my i ona. Nie słuchamy tego co mówią i myślą inni. Ważne ze jesteśmy szczęśliwi. W pewnym momencie tracimy głowę dla tej osoby. Przestajemy myslec racjonalnie, bo zaczynamy myslec nie rozumem...a sercem. Nie bez powodu mowi sie ze miłość jest "ślepa". 

Czesto nie zauważamy błędów osoby ktora kochamy, tego że Nas rani, wykorzystuje, lub po prostu przestaje kochać. Nie zauważamy a może nie chcemy zauważyć? No własnie. 
"Bycie na siłe" jest własnie wtedy. Gdy mimo tego ze widzimy to wszystko nadal jesteśmy przy tej osobie. Nadal ja kochamy, nadal nie widzimy poza Nia swiata bo to wlasnie ona nim jest. 
Jesteśmy przy niej choc wiemy ze nasza obecnośc nie jest jej niezbędna tak jak nam obecność jej. Ona wyobraża sobie zycie bez nas natomiast my bez niej ani troche. 
I mimo i pomimo wszystkiego chcemy trwać w tym. Chcemy nadal kochać, ufac, czuć ta osobe przy sobie. 
Dlaczego w tym trwamy? Dlaczego zgadzamy sie na takie traktowanie? Na wykorzystywanie, krzywdzenie nas i nie szanowanie naszych uczuć?

 Wiele ludzi powie ze to wlasnie jest prawdziwa miłość. Ze pomimo wszystkiego kochamy i chcemy byc. Ale to nie prawda. To nie jest miłość. 


Miłość to nie jedna osoba...
Miłość tworzy dwoje ludzi. 
Do każdego uczucia potrzeba dwojga ludzi. Chęci z obu stron. 

**************
Co z tego ze my chcemy byc skoro ktos tego nie chce i nie potrzebuje? 
Należy odróżnić uczucie od "bycia na sile ". Czasem trudno sie do tego przyznać ze tak jest. Ze jesteśmy na sile. Ale to żaden wstyd. My nie mamy sobie nic do zauzucenia. Staraliśmy sie, walczyliśmy, byliśmy mimo i pomimo oczekując w zamian choc odrobine uwagi, czułości. 
Czasem trudno nam wyobrazić sobie zycie bez jakiejś osoby. Sądzimy ze bez niej nic nie istnieje ze nic nie ma snesu. Ale wszystko jest możliwe. Gwarantuje ze gdy odroznimy te dwa elementy od siebie będziemy szczęśliwsi. 

Skupmy sie na poszukiwaniu osoby dla ktorej nasza obecność bedzie niezbędna niz obojętna.